"แก่งหินเพิง"...ในที่สุดผมก็มีโอกาสได้ไปเที่ยวซักที หลังจากที่รอคอยและชวนเพื่อนๆ ไปมาแล้วหลายครั้ง แต่ไม่มีใครอยากไปเพราะ "กลัว" แล้วเราทำไมช่างกล้าอย่างนี้หว่า อันที่จริงพอไปแล้ว มันก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดนะครับ แต่ยอมรับว่ารู้สึกตื่นเต้นดี ได้หาสิ่งใหม่ๆ ท้าทายในชีวิต สนุกดีครับ

หลังจากล่องแก่งจนเหนื่อยล้า ก็ได้ไปพักที่ "วังน้ำเขียว" ไม่น่าเชื่อว่าภาคอีสานตอนล่างก็มีบรรยากาศดีๆ แบบนี้ด้วย เหมือนได้ไปแอ่วเหนือเชียวครับ ทุ่งหญ้า สายลม แสงอาทิตย์ ทะเลหมอก ทุกสิ่งสวยงามดูลงตัวดีครับ นอกเหนือจากความสวยงามที่กล่าวมาข้างต้น ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่า คือ การส่องสัตว์ ผมขอถือโอกาสเล่าความตื่นเต้นที่ผมพบครั้งนี้ให้เพื่อนฟังเลยละกันนะครับ

เรื่องมีอยู่ว่า เจ้าหน้าที่ของรีสอร์ทที่ผมพักเค้าได้พาพวกผมไปดูลานกระทิง ก็ไปด้วยรถคันที่เห็นในภาพแหล่ะครับ (รอดกลับมาก็บุญแล้ว) แต่พอไปถึงลานกระทิง ก็ไม่มีครับ เพราะไม่ใช่ช่วงเวลาหากินของมัน ต้องมาดูตอนกลางคืน เป็นอันคอตก เพราะอดดู ผมและเพื่อนๆ จึงตั้งใจจะขึ้นไปดูพระอาทิตย์ตกบนเขาแผงม้ากัน ระหว่างทางที่ขึ้นไปตามทางอันแสนจะทุรกันดารนั้น คนขับรถก็หยุดรถ และชี้ไปที่ข้างทาง ป๊าดดดด วัวกระทิงตัวเบ้อเริ่มเลย ยืนทะมึนอยู่ ตัวสีดำขลับ ยืนห่างกันไม่ถึง 3 เมตร ต่างฝ่ายต่างจ้องกันด้วยความเงียบ ไม่ได้ยินเสียงแม้ลมหายใจของเพื่อนที่นั่งใกล้ๆ พวกผมนั่งอยู่บนท้ายกระบะรถ ตื่นเต้นแทบตาย บรรยากาศเริ่มตึงเครียด ผมรีบคว้ากล้องขึ้นมาปิดแฟรช แล้วกดชัตเตอร์ด้วยความกลัว มือไม้สั่น แห่ะๆ รูปเลยออกมาเบลอนิดๆ นะครับ ก็มันกลัวจริงๆ นี่นา (ที่จริงเป็นข้ออ้าง ม่ายช่ายยยย) นี่ก็เป็นอีกหนึ่งความตื่นเต้นอย่างหนึ่งในทริปนี้เลยครับ ยังไงเพื่อนๆ ลองชมภาพดูแล้วกันนะครับ รู้สึกยังไงติชมกันได้นะครับผม ~^^~